Jeśli prowadzisz wielojęzyczną witrynę WordPress, prawdopodobnie zetknąłeś się już z hreflang — a przynajmniej powinieneś. Hreflang to atrybut HTML, który mówi wyszukiwarkom: "Ta strona istnieje w wielu wersjach językowych i tutaj znajdziesz każdą z nich." Bez niego Google traktuje Twoje niemieckie i angielskie strony jako odrębną, niepowiązaną treść — lub, co gorsza, jako duplikaty konkurujące ze sobą w wynikach wyszukiwania.
Problem, który rozwiązuje hreflang
Załóżmy, że masz stronę "O nas" po angielsku pod adresem /en/about/ i niemieckie tłumaczenie pod /de/ueber-uns/. Obie strony omawiają ten sam temat o bardzo zbliżonej strukturze. Z perspektywy Google może to wyglądać jak duplicate content. Wyszukiwarka może wybrać jedną wersję i ukryć drugą lub rozdzielić sygnały rankingowe między obie — żaden z tych scenariuszy nie jest tym, czego chcesz.
Hreflang rozwiązuje to, deklarując wprost: te dwie strony są swoimi tłumaczeniami. Google wie wtedy, że ma pokazywać wersję angielską użytkownikom anglojęzycznym, a niemiecką użytkownikom niemieckojęzycznym, bez utraty rankingu.
Jak wdrożyć hreflang
Dodajesz elementy link do sekcji <head> każdej strony, która ma tłumaczenia. Każdy tag wskazuje na jedną wersję językową, a wszystkie wersje musisz uwzględnić na każdej stronie — w tym tag samoodwołujący się:
<link rel="alternate" hreflang="en" href="https://example.com/en/about/" />
<link rel="alternate" hreflang="de" href="https://example.com/de/ueber-uns/" />
<link rel="alternate" hreflang="x-default" href="https://example.com/en/about/" />Tag x-default jest fallbackiem — wskazuje wyszukiwarkom, którą wersję pokazać, gdy język użytkownika nie pasuje do żadnej z podanych opcji. Zazwyczaj wskazujesz nim swój podstawowy język lub stronę wyboru języka.
Kody języków: trudniejsze, niż myślisz
Hreflang używa kodów języka ISO 639-1, opcjonalnie połączonych z kodami regionu ISO 3166-1. Kilka popularnych:
en— angielski, wszystkie regionyde— niemiecki, wszystkie regionyen-US— angielski specyficzny dla USAde-AT— niemiecki specyficzny dla Austriipt-BR— portugalski dla Brazylii (w odróżnieniu od Portugalii)
Częsty błąd: używanie uk dla brytyjskiego angielskiego (prawidłowy kod to en-GB) lub jp dla japońskiego (to ja). Wyglądają prawdopodobnie, ale są po prostu błędne, a Google po cichu ignoruje nieprawidłowe kody — bez komunikatu o błędzie, po prostu zepsuty hreflang.
Zasada dwukierunkowości
Tu większość wdrożeń się sypie: tagi hreflang muszą być dwukierunkowe. Jeśli Twoja angielska strona deklaruje niemiecki alternate, niemiecka strona musi również deklarować angielski alternate. Jeśli jedna strona jest pominięta, Google może zignorować całą relację hreflang dla tej pary stron. Staje się to szczególnie kłopotliwe na większych witrynach, gdzie strony są dodawane lub usuwane, a tagi hreflang się rozjeżdżają.
Trzy sposoby wdrożenia hreflang
Oprócz tagów link w HTML istnieją dwie dodatkowe metody:
- Nagłówek HTTP — Przydatny dla plików innych niż HTML, takich jak PDF-y. Ustawiasz nagłówek
Linkw odpowiedzi HTTP z wartościami hreflang. - Mapa witryny XML — Możesz deklarować wszystkie wersje językowe w swojej mapie witryny przy użyciu elementu
xhtml:link. Jest to często najbardziej niezawodne podejście dla dużych witryn, ponieważ centralizuje dane hreflang i ułatwia konserwację.
Wybierz jedną metodę i się jej trzymaj. Łączenie metod jest technicznie dozwolone, ale zwiększa ryzyko niespójności.
WordPress i hreflang w praktyce
WordPress sam z siebie nie generuje tagów hreflang. Jeśli używasz wielojęzycznej wtyczki takiej jak WPML, Polylang lub TranslatePress, te wtyczki zazwyczaj automatycznie obsługują wyjście hreflang. Ale "automatycznie" nie oznacza "poprawnie" — i tak musisz zweryfikować wyjście, zwłaszcza po zmianie struktury URL, dodaniu nowych języków lub migracji treści.
Bez wielojęzycznej wtyczki musisz dodać tagi hreflang ręcznie poprzez motyw lub niestandardową wtyczkę. Dla większości witryn jest to niepotrzebnie podatne na błędy — użyj wtyczki, która obsłuży złożoność za Ciebie.
Jak InspectWP pomaga
InspectWP skanuje Twoje strony WordPress pod kątem tagów hreflang i pokazuje wszystkie warianty językowe, które znajdzie. Pozwala to na pierwszy rzut oka zweryfikować, czy wszystkie oczekiwane wersje językowe są zadeklarowane i czy nie brakuje linków zwrotnych — bez konieczności samodzielnego przekopywania źródła strony.